Hiervoor moet ik 31 jaar worden, om na een zoektocht van maanden, mijn leven terug op zijn kop te krijgen.
Zeggen dat al mijn zekerheid overboord werd gesmeten zou verkeerd zijn, toch werd al mijn onzekerheid ook in een ander daglicht geplaatst, ik die dacht dat het enkel weinig emotioneel aanwezige ouders was. Het bleek dat mijn vader ook verder was gegaan dan dat.
Kan dit zelfs? Hoe zo kan ik zolang iets voor mezelf verborgen houden? Waarom heeft niemand iets gezien? Aan de alarmbel getrokken?
Tegelijkertijd, een opluchting. Eindelijk weet ik wat er “mis” met mij is. Waarom ik eigenlijk nooit pijnvrij kunnen vrijen heb, waarom ik de oplossing hiervoor niet vind, waarom ik blijf sukkelen met zelfvertrouwen, een eeuwige people-pleaser ben, ik mijn kinderen zo moeilijk kan loslaten, …
Een puzzelstukje, een belangrijk ontbrekend puzzelstukje in de waardevolle zoektocht naar zelfontwikkeling, naar dichter bij mezelf.
En dan, komt het besef. Shit, dat was mijn vader. Als ik die zie, dan sla ik tilt, ik word letterlijk ziek. Shit, dat gaat echt waar zijn. En eindelijk ging alles wat beter, de band die regelmatig al wat te verduren kreeg, was toch iets hechter geworden de laatste tijd.
Toch moet ik voor mezelf kiezen, mezelf beschermen, alsook mijn gezin. Zo blijf ik trouw aan mezelf. Ook al zijn de gevolgen heftig. Het besef misbruikt te zijn door een persoon die tergelijkertijd steeds de belangrijkste mannelijk persoon in je leven was/moest zijn, is heftig. Verdriet, rouw, boosheid.
De gevolgen die erbij komt als je naar ‘buiten’ treedt met je verhaal, zijn nog zoveel heftiger. Je krijgt het gevoel dat je eigenlijk een dader bent, je wordt afgestraft voor het opkomen voor jezelf.
Mensen zien/snappen het niet, en dat is de reden waarom ik dit schrijf, anoniem, op dit moment, want ik ben nog steeds bang dat ik afgestraft wordt. Een soort van therapie voor mezelf, een hobby, alsook om mensen die zoeken naar meer informatie toch ergens een puzzelstukje te laten vinden in hun zoektocht, voor omstaanders om slachtoffers te begrijpen, voor slachtoffers die nog aan het begin van hun zoektocht staan. In mijn poging om ergens een steen te verleggen in de rivier.
Tot de volgende, ciaokes byekes!
Plaats een reactie