Het eindelijk weten heeft me reeds zoveel gebracht. Eigenlijk ben ik zo dankbaar, ik ben diep geweest de afgelopen periode, mijn fundamenten waren wankel en er waren momenten dat ik het leven zelf niet zo heel aantrekkelijk meer vond. En toch heeft het tegelijkertijd me zoveel gebracht, ik voel me dichter bij mezelf, kan mezelf beter begrijpen, kan nog beter onderscheiden wat belangrijk is voor mij, …
En toch lijkt leven op een onbewoond eiland zo aantrekkelijk. Want het is niet alleen mijn proces. Ook de mensen rondom mij zijn betrokken. En binnen het familiesysteem waarvan ik oorspronkelijk ben, ben ik niet de enige met dit verhaal, dus het is mijn verhaal, en ook van het familiesysteem.
Er worden mensen gekwetst, ik trigger slachtoffers met mijn verhaal, naar meer herinneringen of oude pijnen. Ik trigger mijn mama, want die heeft nooit iets gezien en is ook erg zoekende in het omgaan hiermee. Ik trigger mijn man, die een standbeeld verdient voor de manier waarmee hij met mij is omgegaan, toch is het ook zwaar voor hem om het te zien, en ook een stuk mee de gevolgen te verdragen. En helaas trigger ik ook nog zoveel anderen…
Naast triggeren, is er ook gewoon de doofpot, mensen rondom mij die ongetwijfeld mijn verhaal al gehoord hebben en er niets mee doen. Het gewoon negeren. Het is groot, en vermoedelijk op dit moment te groot voor hen. Vorige week kwam een familielid een uitnodiging voor een feest afgeven, en benoemde ik dat ik niet zeker wist of ik ging komen aangezien ik de vorige keer op een familiale aangelegenheid ik daar echt enkele dagen ziek van ben geweest (ongelofelijk hoe een lichaam spreekt). Dit voelde zo kwetsbaar om te verwoorden, en zo pijnlijk want ik wil ook gewoon toch een deel van mijn familie blijven zien, ik wil blijven deel uitmaken van de familie (hello, loyaliteit). Er werd heel droog gereageerd, en gewoon benoemd dat ik zelf moet zien waar ik me goed bijvoel. Het was vermoedelijk goed bedoeld, en het had ook zijn reden waarom er geen meer open gesprek kwam, maar toch was het weer even voetjes op de grond. Binnen de familie is er geen plaats voor mijn verhaal, het grote deel wilt het niet zien en wegkijken en voor de rust (aka iedereen uitnodigen) is veel gemakkelijker. Daarnaast heb ik nog een voorbeeld over een andere familielid die de uitnodiging wou intrekken zodat ik er zeker bij was, maar de ouders dit niet zagen zitten. Toch was het benoemen dat ze dit wouden doen ook al zo fijn.
Daarnaast is er nog de ontkenning, mijn verhaal klopt niet, ik heb me laten zotmaken, … of een andere uitleg waarom mijn verhaal niet zou kloppen. Mijn verhaal wordt nog meest gedeeld door de dader zelf, dan door mezelf. Er is een onzichtbare strijd, waar ik niet wil instappen en ook niet kan snappen.
Ik wil gewoon naar dat onbewoond eiland verdwijnen en voor mezelf zorgen, mijn gezin en chosen family.
Dit is mijn verhaal, maar niet mijn daderschap, ik mag mij hier niet schuldig over voelen of in de strijd te stappen, ik dien enkel mijn stuk te dragen, door hier zelf sterker uit te komen, door erover te praten, inspiratie te vormen voor anderen, … hoop ik toch mijn steentje bij te dragen. Schuldig voelen is goed vertelde me er ooit een wijs iemand, want dat wil zeggen dat je voor jezelf opkomt. Nou, af en toe vergeet ik dit nog wel even en val ik terug in mijn people-geplease.
Als je dit leest, en je ook schuldig voelt, weet dat je niet alleen bent, en vooral dat er geen reden is tot je schuldig te voelen. Het krachtigste wat je kan doen voor deze wereld, is opkomen voor jezelf en je verhaal, het mag er zijn, het mag gezien worden.
Liefs x
